หลากหลายเรื่องจริงที่หักมุมในตอนจบและมันยิ่งกว่าในละครซะอีก
ถ้าเปรียบความสนุกสนานของภาพยนตร์แล้วละก็สิ่งที่ทำให้เกิดความสนุกนั้นก็คงจะเป็นเรื่องราวที่พลิกผันไปมาเกินคาดการณ์ นั้นเองแต่เรื่องราวในชีวิตจริงอาจมีตอนจบที่ไม่คาดคิดมากมายนับไม่ถ้วน แม้ว่าสถานการณ์จะเรียบง่าย เช่น การไปชมคอนเสิร์ตร็อคธรรมดาหรือกับการแค่ออกไปเลือกซื้อรถยนต์ ก็ยังสามารถมีเรื่องราวให้ประหลาดใจได้อย่างมากเลย และวันนี้เราก็เลยเอาเรื่องราวจริงที่เพื่อนของเราได้เจอซึ่งมันอาจจะเหลือเชื่อสักหน่อยมาบอกเพื่อนเพื่อนให้ฟังและต้องประหลาดใจไปพร้อมๆกับพวกเรานั้นเอง ไปธนาคารให้ไว เช้าเมื่อวานเรามีนัดสำคัญที่ธนาคาร แต่เราดันพลาดตื่นสายซะงั้นดังนั้นเราต้องรีบไปที่ธนาคารจึงเรียกแท็กซี่ผ่านระบบมือถือ และทันที่เราเห็นรถตามรายละเอียดเราก็รีบขึ้นรถและบอกให้เค้า “ไปธนาคารเร็วเข้า!” แต่เมื่อไปถึงเราพยายามให้เงินกับคนขับ แต่เขาพูดว่า: “คุณผู้หญิงผมไม่ใช่คนขับแท็กซี่ และคุณเข้ามาในรถของผม พร้อมออกคำสั่งอย่างเฉียบขาดจนผมกลัวมากเลยต้องขับรถออกมาแบบนี้” โลมาเพื่อนยาก มันเป็นเรื่องจริงที่เล่าให้ใครฟังก็ไม่เชื่อว่าตอนที่เราอายุ 10 ขวบนั้นเรานั่งบนห่วงยางและลอยออกไปไกลในทะเลจนแทบมองไม่เห็นชายฝั่ง พอรู้สึกตัวเราก็เริ่มพายกลับเข้าหาฝั่ง แต่มันก็ยากมากและหลังจากนั้นครู่หนึ่งก็รู้สึกว่ามีแรงกดบนหลังของของเราซึ่งเรากลัวมาก แต่เมื่อหันกลับไปแล้ว ปรากฏว่ามีปลาโลมาตัวหนึ่ง “ผลัก” เราและว่ายเข้าหาฝั่งซึ่งพอเรามาถึงแล้วมันก็ว่ายน้ำจากไป นักหลงทางที่เป็นตำนาน ก่อนหน้านี้เรารู้จักภรรยาของเพื่อนคนหนึ่ง ซึ่งเธอไม่เก่งในการจำเส้นทางหรือสถาณที่ เลยถึงแม้ว่าเธอจะอาศัยอยู่ที่นี่มาตลอดชีวิตก็ตาม เธอมักจะโทรหาเขา และขอให้เขาอธิบายเส้นททางการเดินทาง แม้ว่าเธอจะเคยไปที่นั่นแล้วก็ตาม แต่ที่ยิ่งไปกว่านั้นคือเราเพิ่งทราบว่าว่าผู้หญิงคนนี้เป็นนักเขียนแผนที่ ซึ่งเธอทำแผนที่เมืองของเรานั้นเอง เอาสองชั่วโมงของเราคืนมา ตอนที่เราเป็นช่างทำผมฝึกหัดซึ่งอยู่มาวันหนึ่ง มีหญิงวัยกลางคนเข้ามาเพื่อย้อมผมและตัดผม ผลลัพธ์นั้นยอดเยี่ยมและฉันจัดสไตล์อย่างระมัดระวัง เธอรู้สึกยินดีกับทรงผม แต่แล้วเธอก็หยิบวิกผมออกมาจากกระเป๋าแล้วสวมบนศีรษะของเธอและพูดว่า “ฉันใส่มันแทนหมวก” เอาเวลาที่เราเสียไปคืนมาได้ไหม กระเป๋าใบนี้สีดำ ปกติเรามักจะเดินทางด้วยกระเป๋าเดินทางสีดำ แต่คราวนี้เราใช้กระเป๋าใบใหม่สีส้ม ดังนั้นตอนที่เราไปรอสัมภาระที่สนามบิน ก็เลยสับสนนิดหน่อยและพอเราเห็นกระเป๋าเดินทางสีดำที่คล้ายของที่เราใช้จึงคว้ามันตามนิสัย หลังจากนั้นชายคนหนึ่งก็พูดว่า: “คุณผู้หญิง นี่คือกระเป๋าของผม” ซึ่งนั้นทำให้เรานึกได้และพูดว่าไปว่า: “ขอโทษนะคะ มันคล้ายกับของฉันมาก”…